Drodzy Przyjaciele Misji
Grono polskich misjonarzy liczy aktualnie 2015 osób posługujących na misjach Ad gentes, tzn. na terenach uznanych za misyjne przez Kongregację Ewangelizacji Narodów. W tej liczbie najwięcej jest zakonników, kapłanów, braci i sióstr zakonnych. Z dumą możemy stwierdzić, że w gronie zakonów męskich, które wysyłają najwięcej misjonarzy, na piątym miejscu są pallotyni. Cieszy nas bardzo uznanie papieża Franciszka dla posługi osób konsekrowanych w Kościele, który zapowiedział obchody Roku Życia Konsekrowanego, trwającego od 30 listopada 2014 r. do 2 lutego 2016 r. Rok Życia Konsekrowanego zbiegnie się z 50. rocznicą opublikowania soborowego dekretu o przystosowanej odnowie życia zakonnego Perfectae caritatis.

Witam po raz drugi w moim życiu Czytelników pallotyńskiego czasopisma misyjnego” Posyłam Was». Mija pierwszy rok mojego pobytu w Kolumbii. Zaraz po przyjeździe zostałem skierowany do pracy w Bogocie, stolicy państwa. Miasto to położone jest na wysokości 2 600 m n.p.m.; szacuje się, że żyje w nim ok. 9 milionów mieszkańców.
Po przybyciu do Kolumbii zacząłem pełnić obowiązki wikariusza w parafii usytuowanej prawie w samym centrum miasta. Gdy czasami ktoś pyta, co znaczy dla mnie „centrum” w wielkim mieście, to zawsze tłumaczę tak: w odległości ok. 25 minut spacerem od naszego domu znajduje się katedra, zaraz obok Pałac Prezydencki z budynkami rządowymi i Ratusz Miejski. Nasza praca duszpasterska jest specyficzna, ponieważ wielu z parafian to ludzie, którzy mieszkają tu jeden, dwa miesiące i przeprowadzają się w inne miejsce. Przesiedlanie się wynika po części z faktu, iż w tym rejonie mieści się dzielnica prostytucji.

Tradycyjnie w listopadzie pamiętamy o zmarłych. W Uroczystość Wszystkich Świętych, w Zaduszki, a także w inne dni nawiedzamy cmentarze, modlimy się, składamy kwiaty i palimy znicze na znak naszej pamięci. Zastanawiamy się nad sensem życia i śmierci. Próbujemy odpowiedzieć na budzące się pytania: Co to jest śmierć? Dlaczego umieramy? Rok 2010 w naszej Ojczyźnie będzie szczególnie przypominał nam o wielkiej tragedii, która dotknęła nie tylko pojedyncze osoby i rodziny, ale cały naród. Katastrofa pod Smoleńskiem i wszystkie wydarzenia z nią związane szczególnie pobudzały nas do refleksji i to nie tylko nad sensem przemijania. W mijającym roku wiele nieszczęść i cierpień dotknęło także inne kraje i narody na całym świecie. Wystarczy wspomnieć trzęsienie ziemi na Haiti, w Chinach, przykłady można mnożyć. W obliczu takich dramtycznych wydarzeń pytanie o sens życia i śmierci nabiera szczególnego znaczenia.

W centralnych Indiach, w stanie Chhattisgarh, od 40 lat służy trędowatym i najbardziej potrzebującym Ośrodek Jeevodaya. Słowo to pochodzi z sanskrytu i oznacza „świt życia”. Przybliżamy historię tej placówki ściśle związanej z Polską, prezentujemy sylwetki misjonarzy, którzy zakładali ośrodek i do dziś wiernie w nim służą.

Marzenia o służbie trędowatym

Historia Jeevodaya zaczyna się na ziemiach na polskich w początku ubiegłego wieku. W 1900 r., na wzór znanego i podziwianego na świecie o. Damiana de Veuster, udaje się do trędowatych na Madagaskarze polski jezuita o. Jan Beyzym. Kilka lat później powstaje polska prowincja Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (pallotyni), a jednym ze sposobów jej ewangelizowania jest miesięcznik „Królowa Apostołów”.

„Chcąc dać innym niewidomym to szczęście, które posiadałam sama – wiarę, której zawdzięczam przyjęcie ślepoty z poddaniem się woli Bożej, myślałam o stworzeniu instytucji umożliwiającej osiągnięcie tego celu”. W ten sposób Matka Elżbieta Róża Czacka (1876-1961) określiła istotę założonego przez siebie dzieła.

Utrata wzroku stała się punktem zwrotnym w jej życiu. Miała wtedy zaledwie 22 lata. Pochodziła z arystokracji. Była młodą, dopiero wchodzącą w życie osobą, utalentowaną i wykształconą. Brak wzroku zamknął przed nią perspektywy normalnej, szczęśliwej przyszłości. Lecz tylko na pozór. Dzięki przyjęciu tego doświadczenia w duchu wiary, jako zadania powierzonego jej przez Boga, była zdolna wyjść naprzeciw z pomocą osobom, jak ona pozbawionym wzroku. W czasach, gdy niewidomym przypadała jedynie rola żebraków czy ulicznych grajków, Róża Czacka pragnęła zapewnić im odpowiednie warunki do nauki i zdobycia zawodu, aby mogli stać się rzeczywiście pełnowartościowymi członkami społeczeństwa, zgodnie z ówczesnym hasłem propagowanym głównie we Francji: „Niewidomy człowiekiem użytecznym”. Wzbogaciła tę myśl jeszcze o aspekt wiary, pragnąc uczynić niewidomych świadkami i apostołami Boga. Dbała, by wychowanie religijne pomagało im nie tylko przyjąć ślepotę, lecz zobaczyć w niej dar Boży. Dzięki takiej postawie niewidomi stawali się zdolni spełniać niezwykłe apostolstwo względem wszystkich ludzi „niewidomych na duszy”, czyli oddalonych od Boga przez niewiarę lub grzech.

Z radością witamy w

Pallotyńskiej Rodzinie Misyjnej!

STOWARZYSZENIE APOSTOLSTWA KATOLICKIEGO (księża i bracia Pallotyni) zostało założone przez św. Wincentego Pallottiego w 1835 roku w Rzymie. Od początku w sercu Założyciela było pragnienie szerzenia wiary tam, gdzie jest jeszcze ona nieznana oraz niesienia wszelkiej pomocy krajom misyjnym. PALLOTYŃSKI SEKRETARIAT MISYJNY troszczy się o misjonarzy pracujących w Rwandzie, Demokratycznej Republice Konga, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Burkina Faso, Kolumbii, Wenezueli, Antylach i Kazachstanie oraz prowadzących reewangelizację na Ukrainie. Posługa na misjach duchowych synów św. Wincentego Pallottiego - księży i braci pallotynów, realizuje się dzięki duchowemu wsparciu oraz ofiarności Przyjaciół i Dobrodziejów naszego Sekretariatu.

Pallotti wzywał do współpracy. Tego, co możemy zrobić wspólnie, razem, nigdy nie zrobi się w pojedynkę, dlatego powołał do życia Zjednoczenie Apostolstwa. Twoje serce również może bić dla misji...

Kliknij i pomóż!

W październiku wraz z całym Kościołem będziemy obchodzić ustanowiony przez papieża Franciszka Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny. Okazją do obchodów jest przypadająca w tym roku 100. rocznica publikacji Listu Apostolskiego „Maximum illud” papieża Benedykta XV.

Ten dokument z 1919 r. jest wyrazem troski o misjonarzy, budzi entuzjazm misyjny, zachęca do podejmowania modlitwy i różnych inicjatyw ewangelizacyjnych. Papież skierował swe słowa nie tylko do przełożonych i misjonarzy, ale również do wiernych świeckich. Przypominał, że Prawdę trzeba głosić do końca dziejów i nie ustawać. Zaznaczył, że współpraca z misjami jest obowiązkiem wszystkich ochrzczonych i stanowi braterską pomoc dla niechrześcijan.

List papieża Benedykta XV okazuje się wciąż bardzo aktualny. W nawiązaniu do jego przesłania pragnę z całego serca podziękować Wam wszystkim, Drodzy Współpracownicy, za wspieranie naszych  misjonarzy posługujących  w wielu krajach. Pierwsi pallotyni udali się do Brazylii i Rwandy ponad 46 lat temu. Kolejne miejsca, gdzie podjęli posługę, to: Barbados, Kolumbia, Wenezuela, Wybrzeże Kości Słoniowej, Demokratyczna Republika Konga, Burkina Faso, Kazachstan, Ukraina. Do roku 2019 wyjechało ich 272.

Przygotowując się do dobrego przeżycia miesiąca misyjnego wspierajmy ich modlitwą i ofiarą. Szczególną formą solidarności z misjonarzami jest patronat, do podjęcia którego gorąco zachęcam. Na kolejnej stronie prezentujemy listę misjonarzy zarówno pracujących aktualnie jak i tych, którzy już powrócili z misji. Wspierać ich można poprzez włączenie się w następujące projekty:

PATRONAT MISYJNY – polega na objęciu systematyczną opieką konkretnego misjonarza, w którego intencji ofiaruje się dary duchowe, np. codzienną modlitwę, Mszę św., różaniec. Można zadeklarować dowolną kwotę (miesięczną, kwartalną, półroczną lub roczną), przeznaczoną na wspieranie prowadzonych przez niego dzieł ewangelizacyjnych i charytatywnych.

PATRONAT NAD MISJONARZEM SENIOREM – dotyczy misjonarzy pallotyńskich, którzy zakończyli już posługę misyjną i powrócili do Ojczyzny. Na obcej ziemi zostawili nie tylko dar Ewangelii zaniesiony innym, ale też często swoje zdrowie i siły.

Można odwdzięczyć się im ofiarując swoją modlitwę oraz wsparcie finansowe w specjalistycznym leczeniu i rehabilitacji, aby mogli nadal służyć Bogu. Czytaj więcej...

DRODZY WSPÓŁPRACOWNICY!

Na koniec kieruję do Was osobiste zaproszenie do udziału w organizowanej przez nas po raz pierwszy  Pielgrzymce Przyjaciół Pallotyńskich Misji na Jasną Górę. Spotkajmy się 28 września 2019 o godz. 14.00 w kaplicy Cudownego Obrazu. Oczekujemy na Was wszystkich oraz na uczestników pielgrzymek, gdyż tego dnia, 28 września, rozpocznie się również dwudniowe spotkanie popielgrzymkowe. Pragniemy poznawać Was osobiście, aby wyrazić serdeczną wdzięczność za systematyczne wspieranie naszych misji.

Zapraszamy również na rekolekcje misyjne, dni skupienia oraz pielgrzymki, podczas których każdego dnia we Mszy św. będziemy polecać Matce Bożej Wasze intencje, które będą nadesłane do Sekretariatu Misyjnego.

Niech zbliżający się Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny będzie dla nas owocnym czasem w ożywieniu ducha zaangażowania i współpracy misyjnej.  

       Ks. dr Grzegorz Młodawski SAC
Sekretarz ds. Misji i Dyrektor Pomostu

Obserwuj nas na facebooku

Wpłać darowiznę