Paulina Jaricot, założycielka Dzieła Rozkrzewiania Wiary zdawała sobie sprawę z konieczności intensywnej modlitwy za misje, by praca misjonarzy mogła przynosić obfite owoce.

W tym celu stworzyła w 1826 roku wielkie zaplecze modlitewne w postaci Róż Żywego Różańca. Organizowała tzw. „piętnastki” – grupy piętnastu osób, z których każda zobowiązywała się do rozważania i odmawiania jednej – otrzymanej drogą losowania – tajemnicy dziennie. W ten sposób członkowie Żywego Różańca jednoczyli się w modlitwie ze wszystkimi ludami świata. Paulina Jaricot podkreślała, że „w takiej piętnastce, złożonej z ludzi dobrych, przeciętnych oraz innych, którzy mają jedynie dobrą wolę z piętnastu węgli, z których jeden płonie, trzy lub cztery tlą się zaledwie, a pozostałe są zimne”, wkrótce wszystkie razem wybuchną ogniem.

Oficjalnej aprobaty dla dzieła Żywego Różańca udzielił papież Grzegorz XVI, a papież Pius XI uczynił dzieło Pauliny Jaricot dziełem papieskim i zlecił wprowadzenie go w całym Kościele. Misyjne korzenie Żywego Różańca odkrył na nowo w latach pięćdziesiątych XX wieku abp Fulton J. Sheen, dyrektor Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary w USA. Pragnął, aby wszyscy modlili się w intencji misji. Poszczególnym kontynentom przyporządkował dziesiątki różańca w następujących kolorach:

Kolor zielony - Afryka - nawiązuje do zieleni afrykańskich lasów tropikalnych;
Kolor czerwony - Ameryka - podkreśla kolor skóry Indian, rdzennych mieszkańców Ameryki;
Kolor biały - Europa i Ojciec Święty - oznacza kolor skóry Europejczyków;
Kiolor niebiesk - Oceania - symbolizuje Ocean Spokojny, na którym rozsiane są rozliczne wyspy;
Kolor żółty - Azja - przypomina ludy Azji, najliczniejsze w świecie.

W 2002 roku Ojciec Święty Jan Paweł II w liście apostolskim „Rosarium Virginis Mariae” ogłosił wzbogacenie modlitwy różańcowej o pięć kolejnych tajemnic, nazwanych tajemnicami światła. Od tego czasu Żywy Różaniec Misyjny liczy 20 tajemnic, a żywe Róże składają się z 20 osób.

Obserwuj nas na facebooku

Wpłać darowiznę