Kolejne miejsce Miłosierdzia i Pokoju powstało w Żytomierzu jako znak wiary i nadziei. Konsekracja świątyni to moment, w którym budynek staje się żywą przestrzenią spotkania człowieka z Bogiem.
Słowa z Ewangelii, przypominające, że świątynia nie jest miejscem handlu, lecz spotkania z Bogiem, szczególnie mocno wybrzmiały podczas uroczystości poświęcenia kościoła Bożego Miłosierdzia w Żytomierzu. Nadały one głęboki sens całemu wydarzeniu, ukazując, że nie chodzi jedynie o budowlę, lecz o przestrzeń obecności Boga pośród ludzi. Konsekracja nie zamyka etapu budowy, ale otwiera nową rzeczywistość – życie modlitwy, wspólnoty i wiary.
Po niemal dwudziestu latach budowy wspólnota parafialna wraz z pallotynami doczekała się chwili, która dla wielu była spełnieniem wieloletnich modlitw i nadziei.
Uroczystość odbyła się 25 kwietnia 2026 roku w dzielnicy Malowanka. Droga do tego momentu była długa i wymagająca. Duszpasterstwo pallotynów rozpoczęło się tu już w 1995 roku, a dwa lata później powstała pierwsza kaplica, poświęcona przez bp. Jana Purwińskiego. W kolejnych latach pojawiła się możliwość budowy kościoła, jednak brak środków spowodował wieloletnie opóźnienie realizacji projektu.
Nowy etap rozpoczął się w 2005 roku dzięki o. Jarosławowi Olszewskiemu SAC. W 2006 roku parafia otrzymała teren w dzierżawę, a rok później poświęcono miejsce pod budowę świątyni. Od tego czasu rozpoczęła się niemal dziewiętnastoletnia droga wytrwałości, wiary i cierpliwego oczekiwania.
Liturgii przewodniczył bp Witalij Krywicki, ordynariusz diecezji kijowsko-żytomierskiej. W uroczystości uczestniczyli liczni kapłani, pallotyni posługujący na Ukrainie, a także przełożony Prowincji Chrystusa Króla ks. Waldemar Pawlik SAC oraz ks. Jan Oleszko SAC, sekretarz ds. misji i dyrektor POMOSTU – Pallotyńskiego Dzieła Pomocy dla Katolików na Wschodzie.
„To miejsce nie jest przeznaczone na handel, lecz na spotkanie z Bogiem” – te słowa z Ewangelii wybrzmiały szczególnie mocno podczas homilii i stały się duchowym kluczem tego dnia. Biskup podkreślił, że prawdziwa świątynia to nie tylko mury, ale przede wszystkim wspólnota wierzących – żywe kamienie, które Bóg gromadzi i przemienia.
Wskazał również, że poświęcenie świątyni jest zaproszeniem, by na nowo postawić Boga w centrum życia – zarówno osobistego, jak i wspólnotowego.
Poświęcenie kościoła stało się nie tylko zwieńczeniem wieloletniego wysiłku budowy, ale także początkiem nowego etapu życia parafii – miejsca modlitwy, nadziei i spotkania człowieka z Bogiem.
